Andrzej Paczkowski we wspomnieniu Leszeka Cichego

Mieszkamy z Danusią blisko Andrzeja i Ewy. Przez ładnych parę lat obserwowałem idącego do metra przed godziną jedenastą Andrzeja.

Jechał do Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk. Wracał po czternastej. W jedną i drugą stronę z papierosem.

Po wielu latach intensywnego palenia, drogą kompromisu z lekarzami i Ewą ograniczył się tylko do tych dwóch papierosów dziennie.

 

Andrzej, wybitny polski historyk, dla naszego środowiska po prostu Prezes. Prezesował Związkowi przez dwadzieścia jeden lat.

Znany chyba wszystkim i to nie tylko wspinaczom z tamtych lat, ale i tym, którzy wspinają się teraz.

Na kolejnych zjazdach Polskiego Związku Alpinizmu nie było potrzeby dyskutować o wyborze Prezesa. Andrzej był nim przez siedem trzyletnich kadencji.

 

Z rozrzewnieniem i nostalgią będę wspominał wszystkie spotkania z Nim. Był szalenie interesującym i zajmującym rozmówcą. 

I nie o górach się rozmawiało, ale o Jego pasji – historii i polityce. Można by wymieniać wiele Jego cech i zasług, ale może najlepiej zacytować samego Andrzeja.

Poniżej dwa cytaty z Jego mówionej biografii  – „Góry i Teczki” spisanej przez Patryka Pleskota. 

Myślę, że świetnie oddają skromność Andrzeja i najlepiej świadczą o Jego wielkości.

 

„Byłem wygodnym prezesem: ze spokojnym temperamentem, łagodzącym konflikty, a przede wszystkim wyznającym zasadę

„nie przeszkadzać”. Jeżeli ktoś zgłaszał wyprawę z rozsądnym budżetem i składem gwarantującym bezpieczeństwo, nie sprzeciwiałem się.

Myślę, że ta otwarta polityka podobała się w Związku.”

 

I jeszcze jeden cytat, jakże świadczący o wielkiej skromności, takcie i służebności swojej roli Prezesa w środowisku o wygórowanych ambicjach.

 

„Tak się akurat złożyło, że na okres mojego prezesowania przypadły „złote lata polskiego himalaizmu”. I choć moja zasługa jest niewielka (lub żadna), moje nazwisko bywa często w tym kontekście przywoływane.

A przecież byłem kiepskim wspinaczem; z tych, co nie przechodzili tatrzańskich ekstremów i nie zdobywali ośmiotysięczników.”

 

W Warszawie na Kabatach mieszkamy na tej samej ulicy Jerzego Zaruby w budynkach naprzeciw. Już od kilku lat spotykaliśmy się na kolacjach w naszych domach. I to nie jedzenie, /choć znakomite/ było najważniejsze.

Najwspanialszą potrawą była zawsze rozmowa z Andrzejem – Jego wspomnienia, ocena wydarzeń i gorące dyskusje na tematy polityczne, historyczne i górskie.

 

W przedświątecznym rozgardiaszu umówiliśmy się na 6 stycznia. Już nawet menu miałem przemyślane…

Andrzej odszedł 3 stycznia nad ranem.

Śpieszmy się spotykać z przyjaciółmi.

Cześć Twojej pamięci Prezesie.

Leszek Cichy